Can correu no milleiral. Can?
Non. Isegrim orellas murchas.
Até lobo. E ovellas sineiras
paran sen fólego.
(James Joyce, Finnegans Wake)
Ai!, delatadas ovellas
dos seus rixelos arrente.
Ai!, polas linguas de bronce
que dos seus colares penden.
Ai!, polas linguas de bronce
Isegrim orellas murchas
-duplo pavillón solerte-
Isegrim orellas murchas
malo raio te estatele!
Non eres o can que ladra
dantes de trabar na xente.
Os milleirales contigo
murcharon seus fogos verdes,
a paz que nas chocas tanxe
e nos pendóns arrecende
a paz que nas chocas tanxe
de cana se fai, e fende.
Sineiras de sinos mornos,
orbillo de sons no abrente,
sineiras se signos mornos,
copas de candor vertentes.
O voso espaller de sons…
un facón por cada dente.
Pombas do chan nas auroras
Pombas do chan nos poentes,
De Isegrim a treiduría,
o badal cisca a semente.
De Isegrim a treiduría
Na vosa candura quece.
* * * *
Baixo a lá das ovelliñas,
O corazón do home treme.
Polo son que outros penduran
Ao noso pescozo débil,
Polo son que outros penduran,
Tamén o lobo nos fere.
(Pousa Nova do Mar, outubro 1975)
No hay comentarios:
Publicar un comentario